Nur paylaşım platformu

Nur paylaşım,nur Nur forum,nur sohbet,nur,risale,ilahiler,forum dini forum dini sohbet
 
AnasayfaTakvimSSSKayıt OlGiriş yap

Paylaş | 
 

 PEYGAMBER SEVGİSİ

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
la-tahzen

avatar

Mesaj Sayısı : 11
Kayıt tarihi : 01/12/08

MesajKonu: PEYGAMBER SEVGİSİ   Salı Ara. 09, 2008 3:25 pm

medine'de bir şirkette elektrik teknisyeni olarak çalışan babasını işin son günü, sabah mesaisinde kendisine verilen teknik görevi tamamlayıp ayrılmak üzere iken; resulullah'ın ravzası'nda, elektrik çarpması sonucu vefat etti. tabii ailesi mecburi istikamet olarak; türkiye'ye döndü. o zaman 7 yaşında olan oğlu bugün ortaokul öğrencisi. peygamber sevgisine dair yazdığı kompozisyonuyla; birinci olmuş:

bir seni güneş'im, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geldiğim yerde...

bir ilkbahar gününde güller gibi kokan medine'de dünyaya gözlerimi açmıştım.

doğduğum hastahane senin ravza'nın hemen yanı başında olduğu icin, duyduğum ilk koku senin bahçenin gül kokuları olmuş.
babam gelip de daha kulağıma ezan okumadan, kulaklarım senin mescidinin ezan sesleriyle şereflenmiş.

40 günlük olduğumda ilk ziyaretimi de senin hane-i saadetine yapmışım, ilk adımlarımı senin ravza'ndaki mermerlerinde atmış ve rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi senin mescidinde yapmışım.

hemen hemen yaptığım her ilkte sen varsın.

daha konuşmasını öğrenmeden seni sevmeyi öğrendim ben.

belki seni çok tanımazdım ama sanki bana cok cok yakınmışsın gibi severdim seni.

senin evini her ziyarete gelişimizde seni görmesek bile senin varlığını hisseder, evinden her ayrılışımızda hüzünlenirdik.

çocuklar evde sıkılınca babaları parka, eğlence yerlerine götürsün isterler. biz medine'de yaşadığımız sürece babamızdan bizi parka götürmesini hiç istemedik.

bizim canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? sanırım medine'deki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı. çünkü orada hiçbir yerde olmayan gül bahçesi ve bahçenin biricik efendisi vardı. bizim vaktimizin çoğu o bahçede geçerdi.

senin bahçenin mermerlerine ayakkabı ile basamazdık. yalınayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. kim bilir, korkardık belki de bahçenin güllerine basıvermekten.

yazın mermerler ayaklarımı yakardı. olsun bu da bizim hoşumuza giderdi.

babama sormuştum bir seferinde:
— babacığım neden medine bu kadar sıcak? diye.
babam da,
— evladım medine'de iki tane güneş var da ondan, derdi.
— nasıl olur babacığım, güneş bir tane değil mi? derdim.
babam gülerek,
— bak yavrum doğru, bütün dünyayı ısıtan bir güneş var ama bir de âlemleri ısıtan ve aydınlatan güneş var. o güneş de medine'de olunca sıcaklık iki kat oluyor.

babamın bu cevabı hoşuma giderdi ve ısınırdım. gerçekten de ayaklarımızı mermerler ısıtıyordu ama senin güneşin de, sıcaklığın da içimizi ısıtıyordu.

medine'den ayrıldığımızdan beri belki ayaklarımız ısınıyor ama içimiz bir türlü ısınamıyor.

çünkü güneşimizin en büyüğünü orada bırakmıştık.

ben güneşimi kaybetmiştim.

onun evine, bahçesine gidemiyordum artık. gerçi ışığı tâ buralarda bizi aydınlatıyordu ama içimi ısıtması için onun ravza'sında yalınayak koşmam lazımdı.

evet, bahçende yürürken ezanlar okunurdu. öyle güzel okur ki medine müezzini ezanı; sanki bilal-i habeşi okuyor sanırsınız. namaz kılmak için mescid'e koştururduk, bilir bilmez.

babamın yanında namaz kılardık. büyük sütunların altından gelen soğuk havadan saçlarımızı savururduk. zemzem bardaklarından güller yapardık.

namaz kılarken yanımıza usulca bir kedi sokulurdu. babam 'incitmeyin sakın; onlar ebu hureyre'nin kedileri' derdi, biz de inanırdık; senin mescid'ine kediler de girebilirdi. sen çok iyi bir ev sahibiydin çünkü.

çarşamba günleri hep uhud'a giderdik. senin çok sevdiğin amcanı ziyaret etmeye, o bizim de amcamızdı.

kardeşlerimle ayneyn tepesine çıkar oradan uhud'da yatan 70 şehide selam verirdik.

uhud dağı'na her baktığımızda sanki orada seni görür gibi olurduk. uhud'da senin ravzanın kokusu gibi gül kokardı. orası da ayrı bir gül bahçesi idi sanki.

işte benim yedi senem -ki en değerli, en güzel yıllarım- senin köyünde, senin gül bahçende, senin savaştığın yerlerde sanki yanımda sen varmışsın gibi seninle dopdolu geçti.

seni görmesem de, seninle yaşamaya o kadar alışmıştım ki; senin yanından ayrılırken sanki bir yanım, bir canım, bir parçam orada kalmıştı. buraları bana gurbet oluverdi.

elimde olsa hemen yanına koşar gelirim ama hep büyüyünce gidersin diyorlar. ben sırf senin yanına gelebilmek için büyümek istiyorum.

senin yanına geldiğim zaman büyümüş bile olsam bahçendeki mermerlerde yalınayak dolaşacağım. ta ki güneşin içimi ısıtana kadar.

senin hasretinden içim üşüyor. belki hasretin herkesi yakar; beni de üşütüyor işte. çünkü benim ruhum doğduğumdan beri senin sevginle ısınmaya alışkın.

senin sıcaklığına o kadar muhtacım ki. ne olur ben sana gelemesem bile sen beni hiç bırakma. işığınla gecelerimize nur ol. sıcaklığınla bütün zerrelerimizi ısıtıver.

hani sana medine'deyken komşuyduk ya; evlerimiz birbirine cok yakındı. senin varlığın bize güven verirdi hep. yine öyle ol; ara sıra da olsa evimizi şereflendiriver.

hem benim adım nebi, aynen seninki gibi. bu ismi bana seni çok seven bir dostun koymuş. diğer adım da muhammed, yine senin gibi. bu ismi de canım babacığım koymuş. buraya gelirken senin köyünde bıraktığımız babacığım.

sana benzeyen bir yanım daha var. ben de senin gibi babasız büyüyorum. ben çok şanslıyım, sen bize asla yetimliğimizi hissettirmedin. medine'den ayrıldığımızdan beri sanki sen hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum. geceleri korkmadan güvenle uyuyorum hep. seni tanıdığım ve seni sevdiğim için rabb'ime binlerce kez teşekkür ederim.

babam senin köyünde kalmıştı. biz babamın cenazesini gömerken ağabeyimin terlikleri babamın kabrine düştü ve orada kaldı. ben o terlikleri çok kıskandım. çünkü abimin terlikleri hep babamla kalacaktı. babamı son ziyaret edişimizde ben de kimse görmeden terliğimi babamın kabri üstüne gömüverdim. işte şimdi benim terliğim de hep babamla kalacaktı.

evet, demiştim ya bir güneşimi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride. babam ve terliklerim hep oradaydı; gelemezlerdi. ama güneşim hep yanımızdaydı.

yetimlerin efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mı?

dünyanın bir ucuna gitmiş olsaydık bizi bırakmayacağını biliyordum.

gözümüz gönlümüz seninle aydınlanır efendim. ruhumuz, içimiz sıcaklığınla ısınır. bir gün sana gelişim geç bile olsa bana, gül bahçesinin mermerlerinde yalınayak koşmak nasip et. ta ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun.

terliklerimi bıraktığım o güzel mabed son durağım olsun.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
 
PEYGAMBER SEVGİSİ
Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası
 Similar topics
-
» SEVGİ Mİ ? VEFA MI ?
» Bahçeden Bardağa

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
Nur paylaşım platformu :: Dini, Güzel Yazılar / Makaleler / Şiirler :: Dini, Güzel Yazılar / Makaleler-
Buraya geçin:  
Yetkinforum | © phpBB | Bedava yardımlaşma forumu | Suistimalı göstermek | Bir bloga sahip olmak